Παρασκευή, 18 Ιουνίου 2010

Στο εκτελεστικό απόσπασμα οδηγήθηκε θανατοποινίτης στη Γιούτα


Στο παρακάτω άρθρο που είδα πριν από λίγο, υπάρχει κάτι πολύ περίεργο...



Ντένβερ
Ένας άνδρας καταδικασμένος σε θάνατο οδηγήθηκε στο εκτελεστικό απόσπασμα σε φυλακή της Γιούτα, στην πρώτη εκτέλεση θανατοποινίτη με αυτόν τον τρόπο εδώ και 14 χρόνια και μόλις την τρίτη στις ΗΠΑ από το 1976.

Η εκτέλεση έγινε λίγο μετά τα μεσάνυχτα (τοπική ώρα, νωρίς το πρωί ώρα Ελλάδας). Νωρίτερα είχε απορριφθεί η τελευταία από τις πολλές αιτήσεις για χάρη από το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ ενώ και ο κυβερνήτης της πολιτείας απέρριψε αίτηση για αναβολή της εκτέλεσης.

Ο Ρόνι Λι Γκάρντνερ καταδικάστηκε σε θάνατο το 1985 όταν δολοφόνησε ένα δικηγόρο κατά την προσπάθεια του να ξεφύγει από δικαστήριο όπου εκδικάζονταν για δολοφονία που φέρεται να διέπραξε το 1984.

Το εκτελεστικό απόσπασμα αποτελούνταν από πέντε άνδρες, όλοι αστυνομικοί που ζήτησαν να συμμετάσχουν στην εκτέλεση. Το όπλο ενός από τους πέντε είχε άσφαιρα πυρά. Ο Γκάρντνερ ήταν δεμένος σε καρέκλα με κουκούλα στο κεφάλι ενώ είχε ένα στόχο στο στήθος.

Σύμφωνα με την επιθυμία του κατάδικου δεν υπήρχαν μάρτυρες.

Ο Γκάρντνερ είχε επιλέξει αυτόν τον τρόπο εκτέλεσης πριν καταργηθεί από την πολιτεία το 2004. Οι κρατούμενοι στη πολιτεία εκτελούνται πλέον με θανατηφόρα ένεση.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από Associated Press
Πηγή. http://news.in.gr/world/article/?aid=1231049163

Είναι δυνατόν να ζητάει κάποιος να συμμετάσχει στην εκτέλεση?????? 
Και θεωρείτε ότι το σύστημα που επέβαλε την ποινή είναι υγιές?????
Ψυχικά άρρωστοι είναι οι δικαστές και οι δολοφόνοι του.
Αυτό είναι το σύνθημα που όλους μας ενώνει.... 

Santa Maradona

Ακόμα και στον πάγκο είναι το μεγαλύτερο όνομα του μουντιάλ. Σε ένα ακόμη μουντιάλ κακό σε ποιότητα και κατά συνέπεια αρκετά βαρετό ο Μαραντόνα μονοπωλεί το ενδιαφέρον. Το "τακουνάκι" που έκανε όταν του ήρθε η μπάλα στον αγώνα με τη Ν.Κορέα είναι καταπληκτικό...
Η άσπονδη σχέση που διατηρεί με τον Πελέ, το έτερο ποδοσφαιρικό δέος, είναι κάτι παραπάνω από παροιμιώδης και μας έχει τροφοδοτήσει με ακόμα περισσότερες θανατηφόρες ατάκες του.
Σε ένα από τα πολλά αφιερώματα για την ανάδειξη του καλύτερου ποδοσφαιριστή, ο Πελέ απάντησε σε σχετική ερώτηση "Δεν ξέρω ποιος είναι καλύτερος, εγώ ξέρω ότι ο Θεός με έστειλε στην γη για να παίζω ποδόσφαιρο". Η απάντηση του Μαραντόνα ήταν κάθε άλλο παρά αναμενόμενη: "Εγώ δεν έστειλα κανέναν", είπε ο «θεός» Ντιέγκο, με την χαρακτηριστική ταπεινοφροσύνη που τον διέκρινε από τα χρόνια της παντοδυναμίας του.
Αναφερόμενος στον αγώνα με την Αγγλία το 1986: "Ηθελα να κορνιζάρω καρέ καρέ τη φάση του (2ου) γκολ και να τη βάλω πάνω από το προσκέφαλό μου. Τελικά δεν το έκανα... Ισως επειδή κάποιες φορές σκέπτομαι ότι ευχαριστήθηκα περισσότερο το γκολ που έβαλα με το χέρι. Ολοι από τότε λένε για το χέρι του Θεού. Αρχι..α, το χέρι του Ντιέγκο ήταν!".

Ανέκδοτο....
Πέθαναν λοιπόν ο Φαν Μπάστεν, ο Πελέ και ο Μαραντόνα και πηγαίνουν στον Παράδεισο. Τους υποδέχεται ο Αγ. Πέτρος και τους πηγαίνει στον Θεό. Εκείνος τους ζητά να απολογηθούν για την ποδοσφαιρική τους ζωή. Τον λόγο πέρνει πρώτος ο Φαν Μπάστεν:
- Εγώ Κύριε, δεν ήμουν και πολύ πιστός, πιστεύω όμως πως ήμουν πολύ καλός παίκτης και χωρίς να ζητώ την βοήθειά σου, έκανα πολλά. Ωστόσο, ποτέ δεν αρνήθηκα την ύπαρξή σου.
- Πολύ καλά. Κάθησε εκ δεξιόν μου, του λέει ο Θεός.
Δεύτερος μίλησε ο Πελέ:
- Εγώ Κύριε, πάντα ήμουν πιστός. Σε κάθε αγώνα έκανα τον σταυρό μου, διάβαζα θρησκευτικά βιβλία και με το ταλέντο που μου έδωσες πέτυχα πολλά στο ποδόσφαιρο.
- Ναι, ναι, το γνωρίζω, ήσουν πολύ καλός άνθρωπος. Κάθησε αριστερά μου, απάντησε ο Κύριος.
- Εσύ Αρμάντο;, ρώτησε τον Μαραντόνα.
- Εγώ νομίζω ότι έχεις κάτσει στην θέση μου!

Η φιλία και η εκτίμηση που τρέφει ο Ντιέγκο Μαραντόνα για τον ηγέτη της Κούβας, Φιντέλ Κάστρο, είναι πρόδηλη -εκτός των άλλων- και από το τατουάζ που έχει κάνει στο χέρι του. Ο "πίμπε ντ’ όρο" έχει το πρόσωπο του Κάστρο στον αριστερό του ώμο, ως ακόμα μια ένδειξη της ταύτισης των απόψεων των δύο αντρών.

Στο δεξί του χέρι υπάρχει ακόμα μία προσωπικότητα που ο Μαραντόνα θαυμάζει. Πρόκειται για τον Τσε Γκεβάρα, τον οποίο ο 47χρονος Αργεντινός, όπως και εκατομμύρια άνθρωποι στον πλανήτη, θεωρεί ήρωα. Ως εκ τούτου, έχει κι αυτός μια περίοπτη θέση στο σώμα του.

Όσο το ποδόσφαιρο εμπορευματοποιείται και όσο οι σημερινοί ποδοσφαιρικοί αστέρες διαφημίζουν πατατάκια, κολώνιες  και εταιρείες κινητής τηλεφωνίας τόσο περισσότερο στη συνείδηση του κόσμου θα μπολιάζει το Santa Maradona...

Τετάρτη, 16 Ιουνίου 2010

ΤΥΧΑΙΟ ? ΔΕ ΝΟΜΙΖΩ....

Μόλις έβγαλα το κείμενο με το πότε θα ανακοινωθεί το ανοιχτό πρωτάθλημα Ελλάδος, την επόμενη μέρα ως δια μαγείας ανακοινώθηκε.... Τυχαίο ? Δεν νομίζω.....
Ας ξαναπροσπαθήσω με κάτι πιο δύσκολο....
Είναι άδικο το πρωτάθλημα Α' Εθνικής να διεξάγεται με 23 αντί για 34 ομάδες, πρέπει άμμεσα να αλλάξει το σύστημα διεξαγωγής των αγώνων.
Πρωτάθλημα σε 6 σκακιέρες χωρίς γυναικόπαιδα....
Για να δούμε τι θα γίνει αύριο.....

Τρίτη, 15 Ιουνίου 2010

ΑΝΟΙΧΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ

Την Παρασκευή 28 Μαίου ο Σ.Ο. Μυτιλήνης δημοσίευσε την επιστολή που απέστειλε στην Ε.Σ.Ο. με την οποία εξηγούσε τους λόγους για τους οποίους το διεθνές τουρνουά της Μυτιλήνης, που περιελάμβανε και το ανοιχτό πρωτάθλημα Ελλάδας, έπρεπε να ματαιωθεί.

Μέχρι σήμερα δεν υπάρχει ανακοίνωση για το που θα διοργανωθεί τελικά το ανοιχτό πρωτάθλημα. Το ανοιχτό πρωτάθλημα είναι υποτίθεται η πιο σοβαρή διαδικασία πριν την διεξαγωγή της τελικής φάσης του πρωταθλήματος Ελλάδος Ανδρών.
Στο ανοιχτό πρωτάθλημα συμμετέχουν σκακιστές απ' όλη την Ελλάδα και το επίπεδο του τουρνουά ήταν πάντα πολύ υψηλό.
Οι σκακιστές που συμμετέχουν δεν είναι φυσικά όλοι επαγγελματίες. Για να συμμετάσχουν λοιπόν στο ανοιχτό πρωτάθλημα και να διεκδικήσουν τις ελάχιστες πιθανότητες που έχουν για συμμετοχή στον τελικό του πρωταθλήματος ανδρών, θα πρέπει να κανονίσουν τις άδειές τους στην εργασία τους, την διαμονή τους, την μετακίνησή τους και γενικά πολλά πράγματα. Επίσης είναι πολλοί και οι γονείς νεαρών σκακιστών που θέλουν να συνδυάσουν τις διακοπές τους με το να διαγωνιστούν τα παιδιά τους σε ένα τέτοιο τουρνουά.
Το τουρνουά της Μυτιλήνης ήταν προγραμματισμένο για τις 2-9 Σεπτεμβρίου.
Όσοι θέλουν να πάρουν μέρος αναμένουν μία ανακοίνωση για το πότε και που θα γίνει....
Περάσανε 20 μέρες.δεν είναι αρκετές?
Υπάρχει ο κίνδυνος, αν για παράδειγμα ανακοινώσουν ότι ενσωματώνεται στην Ικαρία το οποίο αρχίζει σε 1 μήνα να μην μπορέσει πολύς κόσμος να συμμετάσχει... και αυτό είναι άδικο....

Δευτέρα, 14 Ιουνίου 2010

Ν. ΑΦΡΙΚΗ 2010

Το 2004  διοργανώθηκε στη χώρα μας η Ολυμπιάδα. Οι επιπτώσεις είναι ορατές σήμερα περισσότερο από ποτέ. Το μεγαλύτερο σκάνδαλο διαφθοράς που απασχολούν την κοινωνία μας σήμερα, προέρχετε από εκείνη την περίοδο. Με αφορμή την ασφάλεια των αγώνων αλλά και τις επικοινωνίες και τον εξοπλισμό τους τα σκάνδαλα της Siemens και των τηλεποικοινωνιών μαστίζουν την ελληνική κοινωνία. Αυτές τις μέρες σε μία άλλη χώρα στήνεται μία τρελή γιορτή στην πλάτη εκατομμυρίων Νοτιοαφρικανών. Το παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου.  Μια μικρή ιδέα για αυτά που βιώνουν οι Νοτιοαφρικανοί ακολουθεί στην επιστολή που βρήκα στο indymedia.

"Το Αναρχικό Κομμουνιστικό Μέτωπο Ζαμπαλάζα είναι εναντίων της υποκρισίας της κυβέρνησης να παρουσιάσει το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου FIFA 2010 ως ευκαιρία για να ανέβει το κοινωνικοοικονομικό επίπεδο των κατοίκων της Νότιας Αφρικής και της ηπείρου γενικά.  Είναι ξεκάθαρο πως αυτή η "ευκαιρία" είναι το συμφέρον του παγκόσμιου και τοπικού κεφαλαίου και της άρχουσας τάξης της Νοτίου Αφρικής. Το αθλητικό αυτό γεγονός θα έχει άσχημες επιπτώσεις για τους φτωχούς και την εργατική τάξη της Νοτίου Αφρικής, κάτι που έχει αρχίσει να φαίνεται ήδη.

Η κυβέρνηση ξόδεψε τεράστια χρηματικά ποσά σε υποδομές και στάδια που δεν θα ξαναγεμίσουν ποτέ, κι αυτό ενώ η ανεργία είναι στο 40% και υπάρχει απίστευτη φτώχεια.  Τα τελευταία πέντε χρόνια οι εργαζόμενοι φτωχοί έχουν εκδηλώσει πολλές φορές το θυμό τους με πάνω απο 8.000 διαμαρτυρίες ζητώντας στέγαση και βασικές υπηρεσίες. Το γεγονός πως η κυβέρνηση προτιμά να ξοδεύει χρήματα για αθλητισμό δείχνει την αποτυχία του νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού μοντέλου και της οικονομολογικής ιδέας οτι "αν κερδίζουν πολλά οι πλούσιοι, κάτι θα πέσει και στους φτωχούς" (trickle-down economics) ενώ στη πραγματικότητα δε γίνεται τίποτε άλλο παρά να αυξάνει η φτώχεια παγκοσμίως. Παρόλο οτι έλεγε άλλα στο παρελθόν, τώρα η κυβέρνηση άλλαξε ρότα λέγοντας οτι το Παγκόσμιο Κύπελλο δεν είναι κερδοσκοπικό [1].

Η Νότια Αφρική χρειάζεται επειγόντως υποδομές, ειδικά για δημόσιες μεταφορές που σε ορισμένες πόλεις όπως το Johannesburg δεν υπάρχει καθόλου.  Το τρένο Gautrain που ξεκίνησε τη λειτουργία του στις 8 Ιουνίου (για το Παγκόσμιο Κύπελλο) είναι η μεγαλύτερη ειρωνεία: σε μια χώρα που η πλειοψηφία χρησιμοποιεί καθημερινά ιδιωτικά μικρά λεωφορεία-ταξί σε άσχημη μηχανολογική κατάσταση για μετακινήσεις μεταξύ πόλεων, το Gautrain προσφέρει γρήγορη σύνδεση του Johannesburg με τη Pretoria αρκεί να έχουν να πληρώσουν το ακριβό εισιτήριο. Η ιδιοκτήτρια εταιρία των αεροδρομίων της Νοτίου Αφρικής (ACSA) έχει ξοδέψει δισεκατομμύρια για αναβαθμίσεις των αεροδρομίων της, όπως έχει κάνει και η ιδιωτικοποιημένη εταιρία εθνικών οδών (SANRAL) για να εγκαταστήσει νέα δίκτυα διοδίων -- όλα αυτά τα έργα δεν βοηθούν τους φτωχούς.  Οι δήμοι προσπαθούν να ομορφύνουν τις πόλεις καθώς η κυβέρνηση προσπαθεί να κρύψει τη πραγματικότητα.  Πάνω απο 15.000 άστεγοι άνθρωποι και παιδιά του δρόμου έχουν κλειστεί σε ιδρύματα μόνο στο Johannesburg, και στο Cape Town ο δήμος έδιωξε χιλιάδες φτωχών απο καταλήψεις στέγης πριν το Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο δήμος του Cape Town προσπάθησε ανεπιτυχώς να εκδιώξει 10.000 κατοίκους του Joe Slovo απο τα σπίτια τους για να τους κρύψει απο τουρίστες, και αλλού κάτοικοι εκδιώχθηκαν για να γίνει χώρος για στάδια και πάρκα αναψυχής ενώ δίπλα υπάρχουν σχολεία με σπασμένα παράθυρα και παλιά κτίρια.

Αν και πολλοί Νοτιοαφρικανοί δεν υποστηρίζουν το Παγκόσμιο Κύπελλο, άλλοι πέφτουν θύματα εθνικιστικής προπαγάνδας που κρύβει το πραγματικό πρόσωπο του τσίρκου που λέγεται Παγκόσμιο Κύπελλο. Κάθε Παρασκευή είναι η "αθλητική Παρασκευή" όπου το "έθνος" παροτρύνεται (και τα παιδιά στα σχολεία εξαναγκάζονται) να φοράνε μπλουζάκια Bafana-Bafana. Βλέπεις σημαίες στα αυτοκίνητα, ανθρώπους να μαθαίνουν το χορό Diski που χορεύεται στις εκδηλώσεις για τους τουρίστες, και καταναλωτές να αγοράζουν κουκλάκια με τη μασκότ Zakumi.  Όποιος μένει σκεπτικιστής μπροστά σε αυτά ονομάζεται αντι-πατριωτικός, κάτι που το είδαμε όταν ζήτησαν απο τους απεργούς του σωματείου των Νοτιοαφρικανών εργαζομένων στα μέσα μεταφοράς (SATAWU) να επιστρέψουν στη δουλειά τους "για λόγους εθνικού συμφέροντος" [3].  Ενώ ένα εκατομμύριο θέσεις εργασίας έχουν χαθεί το προηγούμενο έτος, οι φανφάρες της κυβέρνησης οτι το Παγκόσμιο Κύπελλο δημιούργησε 400.000 θέσεις εργασίας είναι θρασείς.  Οι θέσεις που δημιουργήθηκαν είναι ως επι το πλείστον επισφαλείς καθώς γίνονται με Συμβόλαια Ορισμένου Χρόνου και με εργαζομένους που δεν είναι οργανωμένοι σε σωματεία και πληρώνονται λιγότερα απο τον ελάχιστο μισθό.

Πέρα απο τη καταστολή των σωματείων, τα κοινωνικά κινήματα επίσης έχουν δεχτεί την εχθρότητα του κράτους, καθώς έχει απαγορέψει ανεπίσημα όλες τις συγκεντρώσεις κατά τη διάρκεια των αθλητικών γεγονότων. Μάλιστα ίσως αυτή η απαγόρευση να υπάρχει ήδη απο τη 1η Μαρτίου. Σύμφωνα με τη Jane Duncan:

Μια γρήγορη έρευνα που έγινε τη τελευταία εβδομάδα στους δήμους που φιλοξενούν εκδηλώσεις του Παγκόσμιου Κυπέλλου δείχνει οτι έχουν απαγορευτεί οι συγκεντρώσεις. Σύμφωνα με το δήμο του Rustenberg "συγκεντρώσεις δεν γίνονται λόγω του Παγκόσμιου Κυπέλλου". Το ίδιο είπε και ο δήμος της Mbombela. Το δημαρχείο του Cape Town λέει συνεχίζει να δέχεται αιτήσεις για συγκεντρώσεις αλλά αυτό "μπορεί να είναι πρόβλημα" κατά τη διάρκεια των αθλητικών εκδηλώσεων. Οι συγκεντρώσεις απαγορεύονται απο την αστυνομία στους δήμους Nelson Mandela Bay και Ethekwini [4].

Παρόλο που το σύνταγμα βαφτίζεται "προοδευτικό" δεν προστατεύει την ελευθερία και την ισότητα, και αυτές οι απαγορεύσεις είναι εξόφθαλμα εναντίων του συνταγματικού δικαιώματος συνάθροισης και ελευθερίας του λόγου. Ωστόσο τα κοινωνικά κινήματα στο Johannesburg, μαζί με το Φόρουμ Εναντίων των Ιδιωτικοποιήσεων δεν το βάζουν κάτω τόσο εύκολα,και κατάφεραν να πάρουν την άδεια να διαδηλώσουν τη πρώτη ημέρα του Παγκόσμιου Κυπέλλου με τη βοήθεια του Ινστιτούτου Ελευθερίας του Λόγου. Δυστυχώς η διαδήλωση εξαναγκάστηκε να γίνει τρία χιλιόμετρα μακρυά απο το στάδιο όπου δεν θα λάβει τη προσοχή των ΜΜΕ που φοβάται η κυβέρνηση.

Όχι μόνο το κράτος καταπατά άγρια τους φτωχούς και κάθε εκδήλωση ενάντια στο Παγκόσμιο Κύπελλο, ζωγραφίζοντας μια εικόνα της Νοτίου Αφρικής με τα χέρια της ανοιχτά σε όσους έρχονται στα ακριβά ξενοδοχεία της, αλλά το κάνει αυτό υπό τις οδηγίες της νόμιμης εγκληματικής αυτοκρατορίας του Sepp Blatter που ονομάζεται FIFA (και σωστά το Κοινωνικό Φόρουμ Durban την ονομάζει THIEFA, δηλαδή κλέφτρα). Όχι μόνο αναμένεται να κερδίσουν 1,2 δις Ευρώ μέσα στο 2010, αλλά έχουν ήδη κερδίσει πάνω απο 1 δις από τα δικαιώματα στα ΜΜΕ.

Στα στάδια και στις περιοχές γύρω απο αυτά που δόθηκαν στη FIFA για όσο διαρκούν τα αθλητικά γεγονότα (χωρίς φορολογία, ουσιαστικά δημιουργώντας περιοχές υπο τον έλεγχο της FIFA όπου οι φόροι και άλλοι νόμοι του κράτους δεν ισχύουν) αλλά και στους δρόμους προς τα στάδια έγιναν εκκαθαρίσεις όσων πουλούσαν προϊόντα που δεν έκδιδε η FIFA καθώς και όσοι κατοικούσαν σε καταλήψεις στέγης κοντά στους δρόμους που οδηγούν στα αεροδρόμια.

Η FIFA, ο ιδιοκτήτης του εμπορικού ονόματος του Παγκόσμιου Κυπέλλου και παρόμοιων προϊόντων έχει μια ομάδα 100 δικηγόρων που ψάχνουν σε όλη τη χώρα για μη-εξουσιοδοτημένα προϊόντα. Αυτά τα προϊόντα κατάσχονται και οι πωλητές τους συλλαμβάνονται παρόλο που οι περισσότεροι Νοτιοαφρικανοί (και γενικά σε όλη την ήπειρο) αγοράζουν ανεπίσημα προϊόντα καθώς πολύ λίγοι έχουν τα χρήματα που απαιτούνται για τα επίσημα μπλουζάκια. Επίσης η FIFA έχει κλείσει το στόμα των δημοσιογράφων αφού τους απαγορεύει να λένε αρνητικά πράγματα για αυτήν, κάτι που καταργεί την ελευθερία του τύπου [5].

Η μεγάλη ειρωνεία είναι πως κάποτε το ποδόσφαιρο ήταν το άθλημα της εργατικής τάξης. Η επίσκεψη στο στάδιο ήταν φτηνή και εύκολη για τους ανθρώπους που προσπαθούσαν να ξεχάσουν τη μιζέρια της ζωής τους κάτω απο την εξουσία του αφεντικού και του Κράτους. Σήμερα το επαγγελματικό ποδόσφαιρο και το Παγκόσμιο Κύπελλο δίνουν υπέρογκα κέρδη σε μια μικρή ελίτ (που ξοδεύει δισεκατομμύρια εν καιρό παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης) και απαιτούν πληρωμή για να βλέπουμε ακριβοπληρωμένους ποδοσφαιριστές. Το ποδόσφαιρο έτσι έχει χάσει τον εργατικό του χαρακτήρα και έχει εμπορικοποιηθεί.

Ο Μπακούνιν κάποτε είπε "οι άνθρωποι πάνε στην εκκλησία για τους ίδιους λόγους που πάνε στη ταβέρνα, για να ξεχάσουν τη μιζέρια τους, να φανταστούν για λίγα λεπτά οτι είναι ελεύθεροι και χαρούμενοι". Ίσως μέσα σε αυτό το πανηγύρι με σημαίες και τυφλό εθνικισμό μπορούμε να προσθέσουμε το άθλημα αυτό ως μια παράμετρο της εξίσωσης που κάνει να φαίνεται ευκολότερο να ξεχνάς παρά να παίρνεις ενεργά μέρος στη μάχη ενάντια στην αδικία και την ανισότητα. Υπάρχουν όμως πολλοί που παίρνουν μέρος, και η εργατική τάξη, οι φτωχοί και οι οργανώσεις τους δεν είναι τόσο ευάλωτες στα ψέμματα όσο θα ήθελε η κυβέρνηση. Από τις προσωρινές καταλήψεις στέγης γύρω απο τα στάδια μέχρι τις μαζικές διαδηλώσεις και τις απεργίες, με άδεια ή χωρίς, παρά τις κατηγορίες "έλλειψης πατριωτισμού" και τις απαγορεύσεις της ελευθερίας του λόγου, εμείς με πείσμα θα κάνουμε τις φωνές μας να ακουστούν για να δείξουμε τις τρομακτικές ανισότητες της κοινωνίας μας και τα παιχνίδια που παίζονται παγκοσμίως εναντίων των ζωών αυτών πάνω στους οποίους χτίζονται και τελικά θα καταστραφούν.

Κάτω το Παγκόσμιο Κύπελλο!

Phansi state repression and divisive nationalism! (κάτω η κρατική καταστολή και ο εθνικισμός!)

Phambili the people's struggle against exploitation and profiteering! (ζήτω ο αγώνας των ανθρώπων εναντίων την εκμετάλλευση και το κέρδος!)

Η ανακοίνωση είναι της οργάνωσης Zabalaza Anarchist Communist Front (Αναρχικό Κομμουνιστικό Μέτωπο Ζαμπαλάζα)

Για περισσότερες πληροφορίες και άλλα άρθρα δείτε:

http://www.ukzn.ac.za/ccs/default.asp?2,40,5,2037
http://antieviction.org.za/
http://www.abahlali.org/

Για περισσότερα άρθρα και ανακοινώσεις για τον αγώνα και τη καταστολή στη Νότια Αφρική δείτε:

    * Landless militants and shack-dwellers under attack in Soweto, http://www.anarkismo.net/article/16692
    * Let Us Fight The Government, Not Each Other, http://www.anarkismo.net/article/16698
    * The poor clashing with the poor over electricity in Soweto, http://www.anarkismo.net/article/16704
    * Police Attack the Landless People’s Movement in eTwatwa, Ekurhuleni: One Person is Dead and another Seriously Injured, http://abahlali.org/node/6748
    * The Homes of Two Landless People's Movement Leaders Burnt as Police Look On, http://www.anarkismo.net/article/16747
    * The Attack on the Landless People’s Movement Continues, http://www.anarkismo.net/article/16788

Σημειώσεις:

1. Star Business Report, 7 Ιουνίου 2010
2. http://antieviction.org.za/2010/03/25/telling-the-world-that-neither-this-city-nor-the-world-cup-works-for-us/
3. http://www.politicsweb.co.za/politicsweb/view/politicsweb/en/page71654?oid=178399&sn=Detail
4. http://www.sacsis.org.za/site/article/489.1
5. http://www.sportsjournalists.co.uk/blog/?p=2336

Ιστοτόπος της ZACF:

http://www.zabalaza.net

www.anarkismo.net/article/16812

Παρασκευή, 11 Ιουνίου 2010

Καρδηνάλιος του Ρετζ

"Γνωρίζω ότι δεν τους υπολογίζετε γιατί η Αυλή είναι οπλισμένη, σας ικετεύω όμως να μου επιτρέψετε να σας αναφέρω ότι πρέπει να τους υπολογίζετε πολύ, κάθε φορά που οι ίδιοι θεωρούν ότι είναι το πάν. Να σε ποιό σημείο βρίσκονται: κι αυτοί αρχίζουν να μην υπολογίζουν τα στρατεύματά σας γιατί το κακό είναι ότι η δύναμή τους υπάρχει μέσα στην φαντασία τους και μπορεί να ειπωθεί με απόλυτη σιγουριά ότι, εν αντιθέσει προς όλα τα άλλα είδη ισχύος, όταν φτάσουν σ' ένα ορισμένο σημείο, μπορούν να κάνουν ό,τι νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν."

Το κείμενο που ακολουθεί είναι από το "Βήμα" και ανήκει στον κύριο Γεράσιμος Βώκο, καθηγητή Φιλοσοφίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Ο καρδινάλιος Ρετζ ή Ράις, όπως προτιμούσε να προφέρουν το όνομά του, έζησε και έδρασε στη Γαλλία σε ταραγμένη εποχή, στα μέσα του 17ου αιώνα, και πήρε μέρος σε όλα τα κινήματα εναντίον της βασιλικής εξουσίας. Οχι όμως επειδή ήταν αντιμοναρχικός ή δημοκράτης, αλλά γιατί έκρινε πως η κεντρική εξουσία, στην προσπάθειά της να επιβληθεί απολύτως στην κοινωνία, περιόριζε με τρόπο εξοργιστικό και επικίνδυνο τα προνόμια της αριστοκρατίας, στην οποία ανήκε και ο ίδιος. Εξαιρετικά φιλόδοξος, δεν έκρυψε ποτέ το όνειρό του: να ηγηθεί του κινήματος των αριστοκρατών εναντίον της απόλυτης κυριαρχίας του βασιλιά, αναγκάζοντας τον τελευταίο να μοιραστεί μαζί τους την εξουσία. Παρά την ευφυΐα και το ταλέντο του να οργανώνει πολύπλοκες συνωμοσίες, ο καρδινάλιος δεν κατάφερε να πραγματοποιήσει καμία από τις πολιτικές βλέψεις του: βρέθηκε στη φυλακή και, αργότερα, στην εξορία, ενώ για να επιστρέψει στη χώρα του υποχρεώθηκε να παραιτηθεί από τον τίτλο του καρδιναλίου. Ηττημένος και εξαντλημένος, ο Ρετζ αποσύρθηκε από τον δημόσιο βίο και άνοιξε ένα μέτωπο στο οποίο, χωρίς να το προβλέψει ούτε για μία στιγμή ο ίδιος, απέκτησε τη δόξα που η ιστορία τού στέρησε στην πολιτική πράξη: έγραψε τα Απομνημονεύματά του. Εκεί αναδεικνύεται μεγάλος τεχνίτης της γλώσσας και οξυδερκής παρατηρητής των πολιτικών πραγμάτων, σε σημείο που το βιβλίο του να θεωρείται από τους προσεκτικούς αναγνώστες έργο πολιτικής φιλοσοφίας.
Πράγματι, πολλοί ιστορικοί, επιμένοντας στη δράση του καρδιναλίου κρίνουν αυστηρά την πολιτική συμπεριφορά του, χαρακτηρίζοντάς τον άνθρωπο απρογραμμάτιστο, επιπόλαιο, βιαστικό και ανυπόμονο, ενώ διαβάζουν τα Απομνημονεύματα μόνο ως δεξαμενή πληροφοριών για τα πολιτικά δρώμενα της εποχής. Με τη μέθοδο αυτή όμως είναι σχεδόν υποχρεωμένοι να παραγνωρίσουν ότι τα Απομνημονεύματα αποτελούν μία από τις πιο εύστοχες αναλύσεις της μοναρχίας στην κρίσιμη περίοδο της θεμελίωσης του συγκεντρωτικού κράτους. Το πρώτο πράγμα που εντυπωσιάζει στο κείμενο είναι το αγέρωχο ύφος του συγγραφέα, ο οποίος αρνείται τόσο να δικαιώσει όσο και να αποδοκιμάσει τα κινήματα εναντίον της βασιλικής απολυταρχίας· το μόνο πράγμα που τον ενδιαφέρει είναι να τα καταλάβει και να τα εξηγήσει με αφετηρία τους περιστασιακούς όρους που τα προκάλεσαν. Στην προοπτική αυτή, ο Ρετζ σημειώνει ότι τα κινήματα στα οποία πήρε μέρος είχαν μια πλευρά που τον ξεπερνούσε, όπως και τους άλλους πρωτεργάτες, γιατί αποτελούσαν σχεδόν επαναστάσεις στο μέτρο που υποστηρίζονταν από ένα σοβαρό κοινωνικό κίνημα. Μια επανάσταση, σημειώνει ο αριστοκράτης καρδινάλιος, προϋποθέτει ανυπόφορη κατάσταση και, αμέσως στη συνέχεια, «μια χαραμάδα φωτός, την προοπτική μιας αλλαγής». Αυτές ήταν οι αιτίες της ταραχής και όχι οι δολοπλοκίες μιας ομάδας ανθρώπων ή οι ματαιοδοξίες μερικών ατόμων.
Πώς εξηγείται όμως η ανυπόφορη κατάσταση στην οποία είχε οδηγήσει τη χώρα η μοναρχία; Για να απαντήσει στην ερώτηση, ο καρδινάλιος είναι υποχρεωμένος να προχωρήσει στην ανάλυση του καθεστώτος, έτσι όπως το έβλεπε και το ζούσε στο εσωτερικό του. Ισως στο σημείο αυτό τα Απομνημονεύματα αποκτούν το πολιτικό βάρος που αναδεικνύει τη θεωρητική σημασία τους. Στα μάτια του Ρετζ, η μοναρχία δεν αποτελούσε σε καμία περίπτωση τη σαφή και αρμονική κατασκευή που φαντάζονταν οι σύγχρονοί του και προπαγάνδιζαν οι θιασώτες της απόλυτης κυριαρχίας του μονάρχη. Ο καρδινάλιος γνώριζε ότι το μοναρχικό καθεστώς στηριζόταν «σε κάτι το μυστηριώδες, στη θρησκευτική και ιερή σιωπή που περιέβαλλε τη βασιλική ισχύ και τα όριά της». Από τη στιγμή όμως που η «κοινή γνώμη», δηλαδή η γνώμη του κοινού, καθημερινού υπηκόου, αφυπνισμένη και καχύποπτη τόλμησε να στρέψει την περιέργειά της στο εσωτερικό του ιερού, κλονίστηκαν τα θεμέλια της πολιτικής τάξης στο σύνολό της.
Στα μάτια των θεωρητικών της εποχής του Ρετζ, η πολιτική συνίσταται στην αυστηρή εφαρμογή μιας προϋπολογισμένης τακτικής: ένα σχέδιο, που πρέπει να παραμείνει επτασφράγιστο μυστικό - top secret, θα λέγαμε σήμερα, η εξασφάλιση των μέσων για την πραγμάτωση και η εκτέλεσή του. Ο καρδινάλιος αποσυνθέτει αυτή την καλοστημένη μηχανή, δείχνοντας ότι ο ορθολογισμός στον οποίον επιχειρεί να θεμελιωθεί είναι ταυτοχρόνως σαθρός, εκβιαστικός και αναγκαίος, ακριβώς γιατί στο κέντρο της δημόσιας αρχής επικρατεί η αναρχία. Τα Απομνημονεύματα καταγράφουν με ανατομική ακρίβεια τη συχνή αστάθεια και αβεβαιότητα των υπευθύνων, όταν έχουν να αντιμετωπίσουν κρίσιμες περιστάσεις. Το ασήμαντο πολλές φορές γεγονός που βαραίνει στην τελική κρίση τους, η οποία, εκ των υστέρων, πρέπει οπωσδήποτε να πάρει τη μορφή καλοζυγισμένης απόφασης. Τέλος, σημειώνει ο Ρετζ, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου «όλοι οι κουτοί τρελαίνονται, ενώ οι μυαλωμένοι δεν μπορούν πάντοτε να σκεφθούν, να μιλήσουν και να πράξουν ως σώφρονες».
Διαβάζοντας τα Απομνημονεύματα του Ρετζ με την προσοχή που τους αξίζει, ίσως δεν ήταν φρόνιμο να περιορίσουμε στη μοναρχία τις παρατηρήσεις του καρδιναλίου για την πολιτική και τους εργάτες της, λες και, όπως έγραψε ο Μακιαβέλι, «ο ουρανός, ο ήλιος, τα στοιχεία και οι άνθρωποι έχουν αλλάξει τάξη, κίνηση και δύναμη και έγιναν διαφορετικά από αυτό που ήταν άλλοτε».

Τρίτη, 8 Ιουνίου 2010

ΑΘΕΑΤΗ ΜΟΝΟΠΛΕΥΡΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Μία ακόμη εκπομπή του δημοσιογράφου κ. Χαρδαβέλα,  με κύριο θέμα τη δασκάλα κα Νικοπούλου, προβάλετε από την τηλεόραση αυτή τη στιγμή, και αυτό που ρωτάω είναι γιατί δεν ακούγεται και η άλλη άποψη. Η επιστολή της δικηγόρου κυρίας Γκουγκουσίδου, άμμεσα εμπλεκόμενης στην υπόθεση της δασκάλας, για κάποιο λόγο δεν προβάλετε.
Φυσικά δεν μπορώ να κρίνω, αλλά αυτό που θα ήθελα να έχω από μία δημοσιογραφική εκπομπή είναι πολύπλευρη ενημέρωση.
Ακολουθεί η επιστολή της δικηγόρου, η οποία δίνει μία άλλη διάσταση στο θέμα, που μέχρι τώρα δεν έχει φανεί....



ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:


1. Η αλήθεια για το θέμα της δασκάλας της Θράκης. Επιστολή της κ. Μαρίας Γκουγκουσκίδου προς τον Χαρδαβέλα και την εκπομπή Αθέατος Κόσμος.

Γνωστοποίηση: Όλα τα ενυπόγραφα άρθρα αποδίδουν τις απόψεις των συγγραφέων.



ΠΡΟΣ


Τον κ. Χαρδαβέλα και την εκπομπή ΑΘΕΑΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Σας αποστέλλω την επιστολή αυτή προκειμένου να διαμαρτυρηθώ για την εκπομπή σας «ΑΘΕΑΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ» της 25ης Μαΐου 2010, στην οποία παρουσιάσατε το θέμα της κας Χαράς Νικοπούλου.
Ως πληρεξούσια δικηγόρος του κ. Κασάικα Οσμάν, ο οποίος φέρεται ότι χτύπησε την κα Χαρά Νικοπούλου, αλλά και ως απλή κάτοικος του Νομού Έβρου, θεωρώ απαράδεκτο τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάσατε το συγκεκριμένο θέμα και όχι μόνο όσον αφορά το συγκεκριμένο φερόμενο ως τελεσθέν ποινικό αδίκημα, αλλά και τη γενικότερη συμπεριφορά της κυρίας αυτής από την έλευσή της στην περιοχή μας.
Θεωρώ καταρχήν απαράδεκτο δημοσιογραφικά το γεγονός ότι παρουσιάσατε μόνο τη μία πλευρά των γεγονότων και συγκεκριμένα αυτή της εν λόγω κυρίας, ενώ δεν μπήκατε καν στον κόπο να απευθύνετε έστω κάποιες ερωτήσεις στους κατοίκους της περιοχής, είτε αυτοί είναι πομάκοι, όπως εσείς αρέσκεσθε να τους προσδιορίζετε όλους συλλήβδην, είτε τουρκόφωνοι μουσουλμάνοι, είτε ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι, είτε χριστιανοί. Δεν μπήκατε καν στον κόπο να δώσετε το βήμα στους τοπικούς εκλεγμένους βουλευτές, δημάρχους, νομάρχη, οι οποίοι εκπροσωπούν την περιοχή και οι οποίοι έχουν σχηματίσει άποψη για τα γεγονότα. Και κυρίως όχι μόνο δεν μπήκατε στον κόπο να ρωτήσετε την άποψη του τοπικού δήμαρχου του περιοχής, ήτοι του κ. Ευάγγελου Πουλιλιού, δημάρχου του Δήμου Ορφέα, αλλά επιπλέον κατά την προσπάθειά του να παρέμβει στην εκπομπή σας και να εκφράσει την άποψή του τον αντιμετωπίσατε με απαξιωτικά και χλευαστικά σχόλια και συμπεριφορά, αποδίδοντας την αντίθεσή του σε όσα πρεσβεύει η εν λόγω κυρία σε εξυπηρέτηση ψηφοθηρικών του συμφερόντων, παραγνωρίζοντας το γεγονός ότι ο Δήμος Ορφέα αποτελείται στη συντριπτική του πλειοψηφία από χριστιανούς και όχι από μουσουλμάνους και επομένως αν υπήρχε η παραμικρή ρήξη μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων στην περιοχή το συμφερότερο γι’ αυτόν θα ήταν να στηρίξει τους χριστιανούς και όχι τους μουσουλμάνους.
Η πραγματικότητα είναι άλλη κ. Χαρδαβέλα, απλώς εσείς δεν θέλετε ούτε να την ακούτε ούτε να την βλέπετε.
Η πραγματικότητα είναι ότι εμείς εδώ οι κάτοικοι του Νομού Έβρου, της απομακρυσμένης αυτής περιοχής της Ελλάδας, ζούμε επί δεκαετίες ολόκληρες ειρηνικά και αρμονικά, χριστιανοί και
μουσουλμάνοι, δημότες των ίδιων Δήμων, μαθητές στα ίδια σχολεία, εργαζόμενοι στους ίδιους εργασιακούς χώρους, χωρίς ποτέ να δημιουργηθεί το παραμικρό. Έχουν δε περάσει από τα μειονοτικά σχολεία του Νομού μας πάρα πολλοί χριστιανοί δάσκαλοι, με τους οποίους έχουν αναπτυχθεί άριστες και ισχυρές σχέσεις, όλοι δε αυτοί οι δάσκαλοι, αν κάνατε τον κόπο να τους ρωτήσετε, θα σας απαντούσαν ότι έχουν αποκομίσει τις καλύτερες εντυπώσεις από τη φιλοξενία και τη συνεργατικότητα που συνάντησαν στα μουσουλμανικά χωριά.
Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι όλοι οι κάτοικοι της περιοχής μας σεβόμαστε ο καθένας τη διαφορετικότητα του άλλου και το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, διαφορετικότητα που μπορεί να αφορά στη θρησκευτική συνείδηση, στα πολιτικά πιστεύω, στις ηθικές αρχές κ.α.
Οφείλεται επίσης στο γεγονός ότι εμείς εδώ στο Νομό Έβρου έχουμε μεγαλύτερη σχέση με τους μουσουλμάνους γείτονες, συγχωριανούς, συμπολίτες μας παρά μ’ εσάς τους Αθηναίους του Κολωνακίου και της Μυκόνου, διότι αντιμετωπίζουμε καθημερινά όλοι μας την εκπαιδευτική, πολιτιστική, οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση, την έλλειψη οποιουδήποτε έργου ανάπτυξης, την έλλειψη οποιουδήποτε έργου υποδομής στο Νομό μας. Όταν πλημμυρίζουν κάθε χρόνο τα χωράφια, τα σπίτια, τα χωριά μας, αυτοί στους οποίους μπορούμε να στηριχτούμε για βοήθεια είναι οι διπλανοί μας χριστιανοί, μουσουλμάνοι, όποιοι και αν είναι αυτοί και όχι βέβαια σ’ εσάς τους κατοίκους των Αθηνών ή στην κεντρική εξουσία που μας θεωρείτε ως πολίτες τελευταίας κατηγορίας.
Μας θυμόσαστε μόνο όταν θέλετε να ικανοποιήσετε τις εθνικιστικές σας εξάρσεις, αναφερόμενοι σε ελληνοτουρκικά σύνορα, σε ελληνοτουρκικές διενέξεις, σε ανθελληνικές δράσεις της μειονότητας, σε εγκάθετους του τουρκικού προξενείου κ.α., δημιουργώντας από το πουθενά εθνικά θέματα που δεν υπάρχουν.
Αυτό ακριβώς έκανε και η συγκεκριμένη κυρία, ήρθε στην περιοχή μας κομίζοντας ακραίες εθνικιστικές αντιλήψεις, τις οποίες εμφάνισε μετά τα δύο πρώτα χρόνια της παραμονής της και αφού είχε καταφέρει με τη συμπεριφορά της να κάνει όλους τους κατοίκους του Μεγάλου Δερείου να την αγαπήσουν και να πιστέψουν ότι ήθελε πραγματικά να τους βοηθήσει. Ξαφνικά λοιπόν και μετά τα δύο πρώτα χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων οι κάτοικοι του Μεγάλου Δερείου παραχώρησαν απλόχερα τόσο στην ίδια όσο και στο σύζυγό της ότι περνούσε από το χέρι τους, έχοντας αναπτύξει με όλους τους κατοίκους του χωριού στενές διαπροσωπικές και φιλικές σχέσεις, άρχισε να αναδεικνύεται το πραγματικό της πρόσωπο. Οι ακραίες θέσεις της όσον αφορά το θέμα της μουσουλμανικής μειονότητας στην Ελλάδα, οι οποίες προχωρούν πέρα από τις θέσεις του Ελληνικού Κράτους, η απαγόρευση που επέβαλε να ομιλείται ενώπιων της η τουρκική γλώσσα, οι συστάσεις της προς τις γυναίκες να μη φορούν τη μουσουλμανική μαντίλα, η άποψή της ότι στα μειονοτικά σχολεία δεν πρέπει να διδάσκεται η τουρκική γλώσσα, ο αυτοπροσδιορισμός της ως Ελληνίδας δασκάλας η οποία έχει τον ελληνισμό μέσα της και έναν υπέρμετρο πατριωτισμό, ενώ όλοι οι μουσουλμάνοι της περιοχής και όσοι τους υποστηρίζουν είναι ανθέλληνες, πράκτορες του Τουρκικού Κράτους και του Τουρκικού Προξενείου, η αυτοπαρουσίαση της ίδιας και του συζύγου της ως ανθρώπων που για πρώτη φορά επιτελούν εθνικό έργο στην περιοχή μας, η εφεύρεση από την ίδια ενός αδιανόητου διαχωρισμού μεταξύ αλεβιτών και σουνιτών μουσουλμάνων και η μετάδοση του διαχωρισμού αυτού και στα ανήλικα παιδιά των μουσουλμάνων, τα οποία ποτέ έως εκείνη τη στιγμή δεν είχαν ακούσει κάτι παρόμοιο, οδήγησαν στη ρήξη των σχέσεών της με τους κατοίκους του χωριού και κυρίως με τους γονείς των μαθητών των τάξεων στις οποίες δίδασκε.
Η αφορμή δημιουργήθηκε όταν στις αρχές του σχολικού έτους 2007 – 2008 η δασκάλα παρενέβη στη διαδικασία συντήρησης και βαψίματος του σχολείου, μολονότι είναι μία διαδικασία που δεν εμπίπτει στις αρμοδιότητές της, απαιτώντας από τους μαθητές να καταβάλουν το ποσό των 10 ευρώ το καθένα για την πληρωμή των ελαιοχρωματιστών, αρνούμενη να καταβληθεί αυτό από το ταμείο του σχολείου, προφανώς γιατί θεωρεί ότι οι μουσουλμάνοι ως κατώτεροι έλληνες δεν δικαιούνται ενός ευπρεπούς σχολικού χώρου αλλά οφείλουν να πληρώνουν οι ίδιοι γι’ αυτό, τονίζοντας στους μαθητές ότι σε περίπτωση που δεν κατέβαλαν το ως άνω ποσό δεν θα μπορούσαν να παρακολουθούν στο εξής τα μαθήματα του σχολείου.
Η στάση αυτή της δασκάλας προκάλεσε την αντίδραση των γονέων των μαθητών του σχολείου, οι οποίοι απέστειλαν έγγραφο στις 5-11-2007 προς το Διευθυντή του Συντονιστικού Γραφείου της Μειονοτικής Εκπαίδευσης, με το οποίο ζητούσαν την απομάκρυνση της δασκάλας από το μειονοτικό σχολείο τους και το μειονοτικό χωριό τους.
Το ως άνω έγγραφο και οι υπογραφές που είχαν τεθεί σ’ αυτό εξόργισαν την δασκάλα, η οποία προέβη σε επανειλημμένες δηλώσεις στα τοπικά και εθνικά Μ.Μ.Ε., αμαυρώνοντας την εικόνα του χωριού, διαστρεβλώνοντας το θέμα που δημιουργήθηκε, δίνοντάς του πολιτική χροιά που δεν είχε, παρουσιάζοντας τους κατοίκους του Μεγάλου Δερείου ως πράκτορες και εγκάθετους του Τουρκικού Προξενείου, οι οποίοι υποτίθεται ότι προσπαθούσαν να εκδιώξουν τη «μοναδική Ελληνίδα δασκάλα που υπηρετεί για πρώτη φορά τον Ελληνισμό στο Μεγάλο Δέρειο», εμφανίζοντας τον εαυτό της ως ηρωίδα και όλους τους άλλους ως ανθέλληνες.
Στοχοποίησε δε τους υπογράψαντες το ως άνω έγγραφο, μεταξύ αυτών και την καθαρίστρια του σχολείου και το σύζυγό της, απειλώντας με απολύσεις όσους εργάζονταν σε χριστιανούς εργοδότες και με καταγγελίες στην Πολεοδομία όσους τυχόν είχαν πολεοδομικές παραβάσεις.
Όσον αφορά ειδικότερα την καθαρίστρια του σχολείου, με την οποία η δασκάλα είχε αναπτύξει μία ιδιαίτερα φιλική σχέση, επαινώντας επανειλημμένα τη δουλειά της, ξαφνικά και μετά τη συλλογή των ως άνω υπογραφών η στάση της δασκάλας μετεστράφη. Η δασκάλα άρχισε να αμφισβητεί τη δουλειά της ως καθαρίστριας, να απευθύνεται επανειλημμένα στους άλλους δασκάλους και στο Διευθυντή του σχολείου για το θέμα αυτό, επιδιώκοντας την απόλυσή της.
Από εκεί ξεκίνησε και το περιστατικό, το οποίο συνέβη μεταξύ της καθαρίστριας, του συζύγου της και της δασκάλας και στο οποίο δεν ήταν παρών δυστυχώς κανείς άλλος. Στις 7-2-2008 για άλλη μία φορά η δασκάλα επετέθη φραστικά στην καθαρίστρια του σχολείου, αποκαλώντας την «βρωμιάρα» και ζητώντας της επιτακτικά να παρατήσει τη δουλειά της καθαρίστριας και να φύγει από το σχολείο. Ο σύζυγος της δασκάλας, ο οποίος έτυχε να περνά από το σημείο, αντιλήφθηκε το περιστατικό και υπερασπιζόμενος τη σύζυγό του τόλμησε να πει στην δασκάλα ότι στο σχολείο υπάρχει Διευθυντής και ότι η δουλειά της είναι να μαθαίνει γράμματα στα παιδιά και όχι να ασχολείται με την καθαρίστρια, ενώ ταυτόχρονα τράβηξε τη σύζυγό του έξω από το σχολείο, την παρότρυνε να παρατήσει πια αυτή τη δουλειά και έφυγε.
Αυτό ήταν το περιστατικό που συνέβη και δυστυχώς το καθαρά διαπροσωπικό και φραστικό μόνο αυτό περιστατικό έδωσε τη μεγάλη ευκαιρία στη δασκάλα να το εκμεταλλευτεί κατά το δοκούν, πιστεύοντας, όπως άλλωστε αποδείχθηκε εκ των υστέρων, ότι κανείς δεν θα πίστευε τα λεγόμενα μίας μουσουλμανικής οικογένειας του Μεγάλου Δερείου, αντίθετα όλοι θα πίστευαν τη δική της εκδοχή των γεγονότων, μιας και επρόκειτο για «γνήσια Ελληνίδα δασκάλα». Μετέτρεψε λοιπόν αυτή την καθαρά διαπροσωπική φραστική διένεξη σε ελληνοτουρκική εθνικιστική αντιπαράθεση, δηλητηριάζοντας τις σχέσεις μουσουλμάνων και χριστιανών στην περιοχή και διαταράσσοντας την ειρηνική συμβίωσή μας.
Έφερε μάλιστα επανειλημμένες φορές στο Νομό μας μέλη της «Χρυσής Αυγής» και άλλων εθνικιστικών οργανώσεων, προκειμένου να την στηρίξουν και προφανώς προκειμένου να μας τρομοκρατήσουν, τόσο στις εθνικές επετείους της 25ης Μαρτίου που ακολούθησαν, όσο και στις αίθουσες των Δικαστηρίων κατά την εκδίκαση της παραπάνω υπόθεσης. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι κατά τη δευτεροβάθμια εκδίκαση του ποινικού σκέλους της υπόθεσης στο Δικαστικό Μέγαρο Αλεξανδρούπολης είχαν συγκεντρωθεί δεκάδες μέλη εθνικιστικών οργανώσεων, δεν γνωρίζουμε από ποια μέρη της Ελλάδας, φωνάζοντας εθνικιστικά συνθήματα και παρεμβαίνοντας στη διαδικασία του Δικαστηρίου, αναγκαστήκαμε δε, ο κατηγορούμενος και εγώ η συνήγορός του, να αναμένουμε επί ώρες εντός του Δικαστικού Μεγάρου μετά το τέλος της εκδίκασης για να διαλυθεί το πλήθος και να αποφύγουμε τις επιθέσεις εναντίον μας.
Χαρακτηριστικό επίσης είναι το γεγονός ότι η εν λόγω κυρία, εκτός από την έγκληση που κατάθεσε κατά του κ. Κασάικα Οσμάν για το ως άνω περιστατικό, άσκησε και αγωγή εναντίον του ιδίου, της συζύγου του και των δύο θυγατέρων του, αξιώνοντας το εξωφρενικό ποσό των 370.000 ευρώ ως αποζημίωση για την ηθική βλάβη που έχει υποστεί από τις υποτιθέμενες άδικες πράξεις που έχουν τελεστεί εναντίον της, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι πρόκειται για μία πολύ φτωχή οικογένεια με τέσσερα παιδιά, δύο κορίτσια, ηλικίας 23 και 21 ετών και δύο αγόρια ηλικίας 16 και 9 ετών, που αγωνίζονται με νύχια και με δόντια για να επιβιώσουν με 2.500 ευρώ το χρόνο που κερδίζει ο πατέρας από την εργασία του ως δασεργάτης και κάποια μεροκάματα που κερδίζουν οι γυναίκες του σπιτιού δουλεύοντας σε γεωργικές εργασίες κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών, αφού μάλιστα η σύζυγός του, μετά από όλα αυτά που συνέβησαν, έχασε και την δουλειά της καθαρίστριας του σχολείου, από την οποία κέρδιζε το ποσό των 120 ευρώ το μήνα.
Και δυστυχώς όλοι εσείς έχετε αναδείξει σε εθνική ηρωίδα την κυρία αυτή, αρνούμενοι να ακούσετε την άλλη πλευρά των γεγονότων, δίνοντας βήμα επανειλημμένα μόνο σ’ αυτήν και στον σύζυγό της, ο οποίος αδυνατώ να καταλάβω με ποια ιδιότητα εκφράζει απόψεις για τις σχέσεις των μουσουλμάνων με τους χριστιανούς στην περιοχή μας και μας υποδεικνύει πώς θα ζούμε, με ποιους θα συναναστρεφόμαστε, πώς θέλουμε εμείς να αγαπάμε και να υπερασπιζόμαστε την πατρίδα μας και ποιους εμείς θεωρούμε εχθρούς και ποιους φίλους μας.
Μετά τα παραπάνω, που δεν γνωρίζω βέβαια αν κάνετε τον κόπο να διαβάσετε, ελπίζω να αποκαταστήσετε τη δημοσιογραφική τάξη και δεοντολογία, παρουσιάζοντας σε κάποια επόμενη εκπομπή σας και την άλλη, την αθέατη αλλά αληθινή πλευρά του Νομού μας.

Ορεστιάδα 26 Μαΐου 2010

Μαρία Γκουγκουσκίδου

ΠΗΓΗ http://www.sitemaker.gr/antiethnikistik/page_GREEK_20.htm

Πέμπτη, 3 Ιουνίου 2010

ENTRY FEE

Το παράβολο συμμετοχής στα ατομικά τουρνουά και δη στα περισσότερο εμπορικά όπως τα τουρνουά πόκερ και τα τουρνουά τάβλι (backgammon) είναι υποχρεωτικά και πρέπει να καταβάλονται από όλους τους παίχτες, ακόμη και τους καλύτερους.. Το ποσό συμμετοχής ορίζεται από τους διοργανωτές και είναι για όλα τα βαλάντια. Στο κόστος συμμετοχής προστίθεται και ένα ακόμη ποσό το οποίο είναι για τους διοργανωτές. Το ποσό αυτό κυμμαίνεται από 5 έως 10%. Το 10% είναι κύρια για τα τουρνουά με μικρό ποσό εισόδου ενώ όταν το ποσό συμμετοχής είναι μεγάλο τότε φτάνει και στο 5%. Δηλαδή τα τουρνουά είναι συνήθως της μορφής 50 ευρώ + 5 ευρώ. Τα 50άρικα μοιράζονται στους νικητές ενώ τα 5ευρα είναι για τα έξοδα διοργάνωσης.
Στο σκάκι για κάποιο λόγο η λειτουργία είναι διαφορετική. Στα περισσότερα από τα τουρνουά οι διοργανωτές επιστρέφουν το 60 με 80% ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις επιστρέφουν μόλις το 50% του ποσού εισόδου.
Σε ένα σκακιστικό τουρνουά θα έπρεπε ή να μην πληρώνει κανένας τη συμμετοχή του ή θα έπρεπε να πληρώνουν όλοι και ειδικά οι "καλοί" αφού αυτοί θα μοιραστούν τα χρήματα (στο σκάκι ο παράγοντας τύχη δεν είναι της ίδιας σημαντικότητας όπως στο τάβλι και το πόκερ όπου μπορεί να κερδίσει ο οποισδήποτε). Σε αυτή την περίπτωση οι καλοί ή οι επαγγελματίες θα πρέπει να μοιράζονται το ποσό το συνολικό. Ενώ θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον να επιχειρηθούν και στην Ελλάδα κάποια τουρνουά με υψηλό ποσό εισόδου.
Τέλος νομίζω ότι στα τουρνουά όπου μοιράζονται χαμηλά ποσοστά των παραβόλων, θα είναι ανάγκη να αναγράφεται στην προκύρηξη ότι το συγκεκριμένο τουρνουά γίνεται για την οικονομική ενίσχυση του συλλόγου που το διοργανώνει.